Pim en Mees

Pim en Mees

Hand in hand, de ene duim wrijvend over de ander, huppelend over het trottoir.  Samen richting school.  ‘Ik ken de tafel van 3 beter dan jij’, schreeuwde Pim z’n vriendinnetje toe.  ‘Niet waar, ik ken hem beter’, ‘3 maal 3 is negen’, ‘zie je wel, ik ken hem béter’, taterde Mees.  ‘Wedstrijdje doen?’, Pim daagde z’n schoolkameraadje uit.  Ze stopten beide langs de kant van de Hoofdstraat en gingen tegenover elkaar staan  Toeterende en schreeuwerige auto’s raasden hen in sneltempo voorbij.  Maar zoals het 8-jarigen betaamd, zaten ze volledig in hun eigen wereldje.

‘Jij hebt verloren’, zei Pim op z’n eigen vastberaden manier, armen over elkaar geslagen.  ‘Niet waar, je hebt vals gespeeld’, huilde Mees.  ‘Oh komaan nou, niet huilen’, Pim legde z’n arm over Mees haar schouders heen, ‘het was toch maar een spelletje en nu hebben we nog eens geoefend voor meester Nico’.  Pim probeerde z’n vriendinnetje te troosten, hoe competitief hij ook was, die empathische kant kon hij nooit ontwijken.  Het was alsof het hem overviel, als Mees huilde, huilde hij mee.  Niet echt natuurlijk, niet met dikke bengelende tranen zoals zij.  Maar in z’n hart.  Hij omschreef het altijd als ‘een duw in m’n buik en een traan achter m’n ogen’.  En dat had hij enkel bij Mees, en z’n ouders natuurlijk, en z’n broertje, en de hond als die jankte.

Na schooltijd huppelden ze zoals altijd samen terug naar huis.  Een afspraak die in het begin van het schooljaar gemaakt werd tussen hen en beide ouders, ook buren genoemd.  Ze mochten de weg van en naar school alleen afleggen, als ze maar samen bleven.  Geen haar op Pim z’n hoofd die eraan dacht deze afspraak te verbreken.  Hij voelde zich volwassen en stoer om dit te doen en een beetje de beschermengel van Mees natuurlijk.

‘Wat ga jij eten strakjes?’, vroeg Pim aan z’n vriendinnetje.  ‘Oh waarschijnlijk nog een boterham met choco, daarna moet ik patatjes met broccoli’.  Mees haar gezicht vertrok in een verrimpelde grimas.  ‘En jij?’, vroeg ze nieuwsgierig terug.  ‘Een koek met chocolade en daarna eten wij rijst met kip’, ‘weet je Mees, je moet echt eens bij ons blijven eten’, Pim z’n ogen twinkelden als hij eraan dacht.  ‘Dan krijgen we vast nog een chocoladedessertje als beloning’.
Pim nam opnieuw de hand van z’n klasgenootje beet, ‘ik vraag het straks aan mama, misschien mag je morgen dan al blijven’.

Terwijl ze samen dromend over het trottoir verder liepen, werd hun toekomst reeds gevormd.  Zonder het te beseffen hadden ze bij elkaar een connectie gevonden die een unieke band smeedde.  Als kind stonden ze er niet bij stil, jaren later beseften ze de inpak van hun jeugd en bovenal de omgang met elkaar.  Als een onzichtbaar touwtje waren ze verbonden, altijd in elkaars leven.  

Xxx     Sarah

Ik schrijf een boek | update #1

Ik schrijf een boek | update #1

Klinkt dit Tiny achtig?  Tiny gaat paardrijden, Tiny gaat koken, ik schrijf een boek.
Het zou uit die serie kunnen komen.
Toch ga ik het doen, ik schrijf een boek, ik ben eraan begonnen.  Leuk om nu ook die Hashtag # te kunnen gebruiken zoals op zovele blogs.  Het was lastig om meneertje terug te vinden, daar onder nummer 3.  Hij was duidelijk nog niet zo populair toen ik mijn computer kocht.

Maandagvoormiddag 13 augustus 2018, ik had me voorgenomen om vandaag te starten met werken aan mijn verhaallijn.  Ik zou dit niet in mijn appartement doen, daarvoor ben ik hier te snel afgeleid en voel ik me soms ook wat te alleen.  Neen, ik wou dit graag op een plaats doen waar ik ook anderen aan het werk zou zien en bovenal waar ik ook iets ongestoord kon eten.  Minder afwas, geen kookgedoe en toch aan het werk.  Ideaal.  Dus ging ik richting Maekerij, een nieuw concept hier in Leuven.
Zenuwachtig sprokkelde ik mijn spulletjes bij elkaar en vertrok ik.  Het voelde net als 1 september, of toch een eerste werkdag.  Met de regen op mijn hielen kwam ik bij het gebouw aan en na wat uitleg installeerde ik me aan één van de tafeltjes.  Koptelefoon op m’n hoofd en starten.

Het geeft me ruimte op één of andere manier, een boek schrijven.  Ik had het niet verwacht, ik was altijd heel erg fan van de kort verhalen.  Ik wou steevast een afbakening, een duidelijk begin, midden en eind en een duidelijk concept.  Ook het aantal woorden of de lengte van het verhaal moesten vastliggen.  Maar nu, met dit boek, heb ik de vrijheid.  Een jaar om het te vervolledigen, het idee hoeft nog niet in mijn hoofd te zitten, maar mag gaandeweg door het ganse jaar heen veranderen.  En aangepast worden.  Ik mag een grove schets maken van wat ik wil, schrappen, herschrijven, veranderen van concept.  Ik mag een fictief hoofdpersonage laten beleven wat ik wil.  Ik mag haar karakter aanpassen, haar laten leven en wonen waar ik wil, haar meesleuren in allerhande belevenissen.  Zalig, ja.

Niet te onderschatten toch.  Na mijn eerste drie uur ongestoord werken, een zalige maaltijd achter de rug en een hele hoop drankjes.  Moest ik toch even bekomen.  Net als bij het lezen van een boek, werd ik ook hier meegezogen in de fictieve wereld van mijn hoofdpersonage.  En moest ik ook hier achteraf even bijkomen.  Opnieuw de reële omgeving rondom me opnemen, en mijn concentratie richten op mijn echte wereld.  Niet eenvoudig.  Iets in me wou heel graag blijven doorschrijven, maar mijn brein zei ‘genoeg voor vandaag’.  Rustig opbouwen dus.

Twee keer per week verplicht schrijven is de boodschap.  Komen er daarbij nog vrije momenten waar ik zin of inspiratie heb om aan het verhaal te werken, of eventueel wat ideetjes te sprokkelen.  Dan is dat mooi meegenomen.  Voor nu is die 6 uur per week genoeg. 
In september start ik opnieuw met de schrijfles aan het conservatorium hier in Leuven, en ik verwacht me daar aan een serieuze boost.  Mensen geven je raad, de lerares helpt je met praktische schrijfstijl tips.  Dan kan je echt aan de slag met het schrappen en het herschrijven.  Je wilt namelijk heel graag dat anderen ook begrijpen en meeleven in wat jij wilt vertellen.  Dat kan enkel als je hun kritiek aanvaardt en ook meeneemt.  Mix dat met een beetje eigenwijsheid als je aanvoelt dat je in een bepaald stuk je eigen weg moet gaan.  En je hebt het perfecte boek.  Althans dat is wat ik voor ogen heb.

Xxx     Sarah

Schilderij

Schilderij

Ik lag op m’n buik op de bank.  M’n hoofd gedraaid naar de rechterkant.  Blik op de televisie.  Pauze.

Ik rechtte m’n rug op tot ik steunend op mijn onderarmen het hoofd de lucht in sloeg.  Pauze.  Mijn hoofd stabiliseerde zich ergens in het centrum van mijn nekspieren.  Volledig gericht op de buitenwereld.  ‘Wauw’, was het eerste woord wat ik produceerde.
Net een schilderij, mijn brein ging aan het malen.  Zou ik dit kunnen.  Kleuren mengen en in wolkjes samenbrengen met het penseel tot ik een levensecht hemelsschilderij overhield.  Ik kon er mijn ogen niet vanaf houden.  Dit was geen schilderij, dit was echt.

Soms ben ik verbaasd.  Hoe mooi de wereld kan zijn.  Visueel bedoel ik.  Ik richt me nogmaals tot de skyline van Leuven. 
Gebouwen, bomen, wolkenhemel.  In die volgorde zie ik ze iedere dag.  Ik wacht zolang mogelijk om mijn gordijnen te sluiten.  Iedere pauze op tv herinnert me weer aan het prachtige schouwspel dat zich buiten afspeelt.

Misschien draai ik het beter om.  Meer tijd om te staren, te dromen en m’n lichaam tot rust te laten komen.  Met nu en dan eens de zalige verstrooiing van een uitstekende serie als inspiratie.

Ik voel mijn alles in opstand komen bij dit idee.  Zou het kunnen dat mijn lijf verslaafd is aan de vele perfect geanalyseerde prikkels, de ogen opensperrende lichtflitsen en spannende verhaallijnen.
Ik wil back to basic, met alle luxe erbij zodat ik die kan inzetten als ik er zin in heb.  Al voel ik een ganse uitdaging opkomen.

Xxx     Sarah

Kastje

Kastje

Van het kastje naar de muur.  Was het eerste wat in me opkwam, al moest ik nog wel even opzoeken wat het nu ook alweer precies betekende.

Mr. Google: ‘iemand heen en weer sturen, zonder die persoon werkelijk te helpen’.

Hm, kan ik me wel herinneren in de liefde, ergens.  Iemand aan het lijntje houden dan, komt op hetzelfde neer, in mijn hoofd toch.
Laat ons zeggen dat ik soms nogal intimiderend kan overkomen en niet ieder mannelijk wezen dat graag heeft.  Terwijl de ene soort mij maar al te graag bezig houdt en niet werkelijk durft te zeggen waar het op staat, komt de andere soort dan weer wel vlak voor mij neus staan.  In die zin dat ze mij ook niet meer doorlaten en ik dus niet meer kan groeien in mijn persoonlijkheid.  Het liefste loop ik tussen beide groepen door. 
En daar een beetje in de verte, zie ik toch nog een categorie die het goed meent.  Mijn vertrouwen is nog niet helemaal naar de knoppen.

En ondertussen doet mijn kleine witte kastje goed dienst, opgevuld met stofzuigspulletjes.  De muur recht tegenover het kastje dient als steunpilaar voor de buis van mijn elektrisch zuigtoestel. 
Op een normale poetsdag word ik dus maar al te graag ‘van mijn kastje naar mijn muur gestuurd’, in mijn eigen huisje welteverstaan.

Xxx     Sarah

Sadness

Sadness

If sadness is a color, then it’s blue just like your eyes.

Prachtige clip, met de betreurde Luc De Vos en nog zoveel oude bekenden uit de muziekindustrie.  Vlaamse legendes zeg maar.

Dat ene zinnetje bracht me meteen terug naar het verlies van mijn grootmoeder.  Een onderwerp wat ik de laatste maanden misschien een beetje langs de kant duwde. 
Rouwen om iemand waar je in een ideaal scenario afscheid  van nam, lijkt niet rechtvaardig.

Zondagochtend, eind januari, vroeg, de telefoon.  Hoelang ze nog had, geen idee, ik wist dat ze op ons zou wachten.  Ze had het nu al zo lang volgehouden.  Nog even oma, dan zijn we bij je. 
Al schrokkend at ik een ontbijtje om dan de auto in te springen en er voluit voor te gaan.  Ijzel op de baan, maar de weg vrij naar het rusthuis.  Alsof ze het wist, “ik stuur hen vóór de ochtendspits de baan op”.  Ik was net te laat, of nou ja wat je te laat noemt.  Klinkt het gek als ik zeg dat ze mij kende, en dat ze zo wist dat ik dat laatste beeld nooit meer uit mijn hoofd zou krijgen als ik er getuige van was geweest.  Ik ging de kamer binnen, haar hand nog warm, ik streelde hem tot ze haar warmte verloor.  Kort daarna voerden ze haar weg.  Terwijl de ochtendzon door haar raam straalde op onze familie kwam het besef, we waren haar kwijt.  Twee uur later stond ik terug thuis.  Het leek zo onreëel.
 

Is het bizar als ik aanvoel dat mijn rouwproces nu nog maar kan beginnen.  Soms voelt het alsof ik op ieder moment weer naar haar toe kan. 
Ik nam mijn afscheid, maar waarom duurt het afscheidsproces naar mijn idee niet lang genoeg.  Ik wil langer over haar praten, ik wou haar langer bezoeken in het mortuarium, ik wou langer bij haar zitten in dat kamertje daar ‘s morgens met mijn hand op de hare.  Wie bepaalt de regels?

Het was een prachtige ochtend, die zondagochtend 21 januari 2018.  Maar bovenal deed het me beseffen dat ik, hoe prachtig ook, moet genieten van ieder moment.  Want voor je het beseft is het voorbij, ja ook de mooie momenten ja.  Ik wil niemand ontmoedigen, maar even herinneren dat er ook een massa mooie momenten zijn die we dubbel zo intens mogen beleven, lijkt me helemaal niet zo gek.

Xxx     Sarah

Butterfly

Butterfly

“One day I’ll fly away”

Maybe, who knows.  Prachtig bezongen door Miss Randy Crawford.  Maar, alvorens ik helemaal overga tot de Engelse taal, heb ik het liever over vlinders.  De rode draad doorheen mijn leven.  Misschien wel bij meerdere mensen, als ik erover nadenk.  Iedereen zag er al wel eens eentje op exact het juiste moment.  Een tel van zwakte, sterke gevoelens of verdriet.  Dan fleuren ze je op, altijd, toch?  Hun dwarrelende, hak op tak fladderwijze.  Hun vleugeltjes die ze met de nodige snelheid floriant open en toeslaan.

Ik heb een favoriet ja, de blauwe, al zag ik er nooit één in het echt.  Er prijkt een mooie op de oude koekendoos van mijn oma, die doet tegenwoordig dienst als bewakingshoofd van mijn oplaadsnoeren.  Ik zie hem dus iedere dag, waar hij klaar lijkt om weg te vliegen.
Misschien houd ik er daarom zoveel van.

One day I’ll fly away.  Although I will always fly from dream to dream. 
One thing we don’t agree Miss Randy.  
Laat die vlinders dus maar komen, me meevoerend naar een volgend nieuwe beginnetje.

Xxx     Sarah

Tijger

Tijger

Ik zat ineens weer na te tekenen.  3 volle uren aan een stuk.  Hoe houdt een mens het vol, vraag je je af.
Ik heb zelf geen flauw idee.

Als kind had ik het ook.  Ik zette me voor een bestaande tekening, papier in de aanslag, tong uit de mond, schrap, potlood in de hand, gum langs de kant en ik begon.  Gewoon zo.  Uren later, perfectionisme op en top, was de tekening af.  En ik had een pareltje in mijn hand, ik was altijd fier.  Soms leek het onrealistisch te zien dat dit uit mij kwam.  Waaruit dan?  Talenten had ik niet echt, dacht ik.  En, ik verzon dat beeld toch niet.  Ik tekende na, dat was niet hetzelfde.  Heel erg slim kon je me niet noemen.

Ineens word ik aangestaard door twee ronde ogen.  Een tijger.  Oké, de kop is ietsje smaller dan de originele tekening me toont.  Die van mij lijkt best vrouwelijk.  Vanuit alle hoeken bekijk en vergelijk ik beide figuren.  Ze mag er best wezen ja.  Ik geef ze een plaatsje aan de muur.

Het bankje, dat nog in aantocht is, en die dus voor mijn lege muur komt krijgt alvast gezelschap.  Van m’n, ik noem het voorlopig ‘zwart wit Bengaalse huistijger’.

Xxx     Sarah

Ontbijtje

Ontbijtje

Het staat naast me, het lacht.  Terwijl ik bovenstaande foto neem, lonkt het me dichterbij.  ‘Eet me dan, eet me dan!’.  Ik beveel mijn buik nog even te wachten.  Gehoorzamen en mijn brein te volgen.

Als ik neerplof op het kussen van mijn ruwe zitbank, grijp ik de pot met yoghurt.  Honger, het enige woord wat in me opkomt.  Ik lepel de ingrediënten naarstig uit, niet bewust van hetgeen ik in m’n mond stop.  Maakt het me iets uit?  Ik vraag het me af terwijl ik eet.  Komaan Sarah geniet van die appel, die smeuïge witte sojayoghurt, degene die je heel bewust wisselde voor die heerlijke lactosevolle magere melkyoghurt.  Ik smaak geen verschil, om eerlijk te zijn.  Vroeger daarentegen deed het idee aan gemalen bonen me kokhalzen.

Vind ik het jammer, dat ik het niet proef.  Om eerlijk te zijn maakt het me ‘s morgens weinig uit.  Ik weet dat wat daar in dat groene potje vertoeft, gezond is.  Ik maak het zelf klaar, ik weet wat ik erin stop.  De kop groene thee ernaast zorgt voor de afvoer van mijn afvalstoffen, las ik eerder in meerdere boekjes.  Dat weten is voorlopig genoeg voor me.

Genieten is iets mooi, maar soms wil mijn lichaam gewoon gevoed worden.  Beetje oermens-achtig misschien.  Maar het raakt me niet.  Wat ik straks ga eten als middagmaal, ligt me nauwer aan het hart.  Ik twijfel, spaghetti bolognaise of toch maar dat gezonde rijstgerecht.
Op dat moment primeert voor me de smaak, de rest is minder van belang.
Het belangrijkste maal voor vandaag heb ik immers net naar binnen gespeeld.

Xxx     Sarah