Ik schrijf een boek | update #1

Ik schrijf een boek | update #1

Klinkt dit Tiny achtig?  Tiny gaat paardrijden, Tiny gaat koken, ik schrijf een boek.
Het zou uit die serie kunnen komen.
Toch ga ik het doen, ik schrijf een boek, ik ben eraan begonnen.  Leuk om nu ook die Hashtag # te kunnen gebruiken zoals op zovele blogs.  Het was lastig om meneertje terug te vinden, daar onder nummer 3.  Hij was duidelijk nog niet zo populair toen ik mijn computer kocht.

Maandagvoormiddag 13 augustus 2018, ik had me voorgenomen om vandaag te starten met werken aan mijn verhaallijn.  Ik zou dit niet in mijn appartement doen, daarvoor ben ik hier te snel afgeleid en voel ik me soms ook wat te alleen.  Neen, ik wou dit graag op een plaats doen waar ik ook anderen aan het werk zou zien en bovenal waar ik ook iets ongestoord kon eten.  Minder afwas, geen kookgedoe en toch aan het werk.  Ideaal.  Dus ging ik richting Maekerij, een nieuw concept hier in Leuven.
Zenuwachtig sprokkelde ik mijn spulletjes bij elkaar en vertrok ik.  Het voelde net als 1 september, of toch een eerste werkdag.  Met de regen op mijn hielen kwam ik bij het gebouw aan en na wat uitleg installeerde ik me aan één van de tafeltjes.  Koptelefoon op m’n hoofd en starten.

Het geeft me ruimte op één of andere manier, een boek schrijven.  Ik had het niet verwacht, ik was altijd heel erg fan van de kort verhalen.  Ik wou steevast een afbakening, een duidelijk begin, midden en eind en een duidelijk concept.  Ook het aantal woorden of de lengte van het verhaal moesten vastliggen.  Maar nu, met dit boek, heb ik de vrijheid.  Een jaar om het te vervolledigen, het idee hoeft nog niet in mijn hoofd te zitten, maar mag gaandeweg door het ganse jaar heen veranderen.  En aangepast worden.  Ik mag een grove schets maken van wat ik wil, schrappen, herschrijven, veranderen van concept.  Ik mag een fictief hoofdpersonage laten beleven wat ik wil.  Ik mag haar karakter aanpassen, haar laten leven en wonen waar ik wil, haar meesleuren in allerhande belevenissen.  Zalig, ja.

Niet te onderschatten toch.  Na mijn eerste drie uur ongestoord werken, een zalige maaltijd achter de rug en een hele hoop drankjes.  Moest ik toch even bekomen.  Net als bij het lezen van een boek, werd ik ook hier meegezogen in de fictieve wereld van mijn hoofdpersonage.  En moest ik ook hier achteraf even bijkomen.  Opnieuw de reële omgeving rondom me opnemen, en mijn concentratie richten op mijn echte wereld.  Niet eenvoudig.  Iets in me wou heel graag blijven doorschrijven, maar mijn brein zei ‘genoeg voor vandaag’.  Rustig opbouwen dus.

Twee keer per week verplicht schrijven is de boodschap.  Komen er daarbij nog vrije momenten waar ik zin of inspiratie heb om aan het verhaal te werken, of eventueel wat ideetjes te sprokkelen.  Dan is dat mooi meegenomen.  Voor nu is die 6 uur per week genoeg. 
In september start ik opnieuw met de schrijfles aan het conservatorium hier in Leuven, en ik verwacht me daar aan een serieuze boost.  Mensen geven je raad, de lerares helpt je met praktische schrijfstijl tips.  Dan kan je echt aan de slag met het schrappen en het herschrijven.  Je wilt namelijk heel graag dat anderen ook begrijpen en meeleven in wat jij wilt vertellen.  Dat kan enkel als je hun kritiek aanvaardt en ook meeneemt.  Mix dat met een beetje eigenwijsheid als je aanvoelt dat je in een bepaald stuk je eigen weg moet gaan.  En je hebt het perfecte boek.  Althans dat is wat ik voor ogen heb.

Xxx     Sarah