Kwijt

Een kleine stomp in m’n buik. Een miniem gevoel van verbinding. En toch zo overheersend. Het nam zijn plek in. Vervulde mijn hele lichaam. Overbeschermend legde ik m’n handen over die warme plaats. Een kleine cocon die zich nestelde in m’n lijf.
En toch mocht het niet zo zijn. Het was niet de juiste tijd, we zouden elkaars leven niet vervullen.

Geen plaats voor verdriet, altijd maar doorrennen. Zo ervaarde ik die periode. Mijn hoofd bleef maar schreeuwen ‘niks aan de hand’. Terwijl mijn lijf net even wou stilstaan. Een fractie van een seconde aandacht naar dat kleine wonder wat zich niet verder mocht ontwikkelen.
Geen bewijs, geen ferme bloeding, geen dokter die me letterlijk op de hoogte bracht van een verlies. Geen bewijs, niet gebeurd.
Nu, jaren later, loopt mijn gevoel mijn hoofd voorbij. Het is voorbij. De tijd van negeren, wegstoppen, onderdrukken is over.
Eindelijk tijd om te verwerken, en jou een plaats te geven in mijn leven. Een deeltje uit mijn verleden, dat nu gezien mag worden.

Xxx
Sarah

Geef een reactie