Ontbijtje

Ontbijtje

Het staat naast me, het lacht.  Terwijl ik bovenstaande foto neem, lonkt het me dichterbij.  ‘Eet me dan, eet me dan!’.  Ik beveel mijn buik nog even te wachten.  Gehoorzamen en mijn brein te volgen.

Als ik neerplof op het kussen van mijn ruwe zitbank, grijp ik de pot met yoghurt.  Honger, het enige woord wat in me opkomt.  Ik lepel de ingrediënten naarstig uit, niet bewust van hetgeen ik in m’n mond stop.  Maakt het me iets uit?  Ik vraag het me af terwijl ik eet.  Komaan Sarah geniet van die appel, die smeuïge witte sojayoghurt, degene die je heel bewust wisselde voor die heerlijke lactosevolle magere melkyoghurt.  Ik smaak geen verschil, om eerlijk te zijn.  Vroeger daarentegen deed het idee aan gemalen bonen me kokhalzen.

Vind ik het jammer, dat ik het niet proef.  Om eerlijk te zijn maakt het me ‘s morgens weinig uit.  Ik weet dat wat daar in dat groene potje vertoeft, gezond is.  Ik maak het zelf klaar, ik weet wat ik erin stop.  De kop groene thee ernaast zorgt voor de afvoer van mijn afvalstoffen, las ik eerder in meerdere boekjes.  Dat weten is voorlopig genoeg voor me.

Genieten is iets mooi, maar soms wil mijn lichaam gewoon gevoed worden.  Beetje oermens-achtig misschien.  Maar het raakt me niet.  Wat ik straks ga eten als middagmaal, ligt me nauwer aan het hart.  Ik twijfel, spaghetti bolognaise of toch maar dat gezonde rijstgerecht.
Op dat moment primeert voor me de smaak, de rest is minder van belang.
Het belangrijkste maal voor vandaag heb ik immers net naar binnen gespeeld.

Xxx     Sarah

Geef een reactie