Ontbijtje

Ontbijtje

Het staat naast me, het lacht.  Terwijl ik bovenstaande foto neem, lonkt het me dichterbij.  ‘Eet me dan, eet me dan!’.  Ik beveel mijn buik nog even te wachten.  Gehoorzamen en mijn brein te volgen.

Als ik neerplof op het kussen van mijn ruwe zitbank, grijp ik de pot met yoghurt.  Honger, het enige woord wat in me opkomt.  Ik lepel de ingrediënten naarstig uit, niet bewust van hetgeen ik in m’n mond stop.  Maakt het me iets uit?  Ik vraag het me af terwijl ik eet.  Komaan Sarah geniet van die appel, die smeuïge witte sojayoghurt, degene die je heel bewust wisselde voor die heerlijke lactosevolle magere melkyoghurt.  Ik smaak geen verschil, om eerlijk te zijn.  Vroeger daarentegen deed het idee aan gemalen bonen me kokhalzen.

Vind ik het jammer, dat ik het niet proef.  Om eerlijk te zijn maakt het me ‘s morgens weinig uit.  Ik weet dat wat daar in dat groene potje vertoeft, gezond is.  Ik maak het zelf klaar, ik weet wat ik erin stop.  De kop groene thee ernaast zorgt voor de afvoer van mijn afvalstoffen, las ik eerder in meerdere boekjes.  Dat weten is voorlopig genoeg voor me.

Genieten is iets mooi, maar soms wil mijn lichaam gewoon gevoed worden.  Beetje oermens-achtig misschien.  Maar het raakt me niet.  Wat ik straks ga eten als middagmaal, ligt me nauwer aan het hart.  Ik twijfel, spaghetti bolognaise of toch maar dat gezonde rijstgerecht.
Op dat moment primeert voor me de smaak, de rest is minder van belang.
Het belangrijkste maal voor vandaag heb ik immers net naar binnen gespeeld.

Xxx     Sarah

Verhuis

Verhuis

Het voelt een beetje raar, toch ook goed.  Meubelen versleuren, bedoel ik .  Mijn krakkemiekige Ikea-bureau kijkt me aan vanop afstand.  ‘Gebruik me dan’, fluistert hij.  ‘Nog even wachten, werkpaard’, knipoog ik.

Hij krijgt een nieuwe plaats.  Tijd voor verandering.  Ik had het niet gepland, het gebeurde gewoon.  Mijn woonkamertapijt verhuisde naar de slaapkamer en ineens stond mijn bureau ook aan de trap.  Klaar om diezelfde reis naar boven te maken.
Terwijl ik dit typ, bezet ik een plekje aan de keukentafel.  Zicht op het open raam, daarachter een grote levendige spar en wat huizen.  Daken van huizen.  Het zonnetje piept nu en dan eens binnen, heerlijk vertoeven hier.
Aan mijn rechterkant is een stuk woonkamer verdwenen.  Een kleine, spiegelende kader vult de lege ruimte voor de muur.
Als ik dagdromen mag zie ik een houten bankje staan, een leuk wollig kleed er bovenop en een mintgroene poef ernaast.  Een wit-zwart tapijt fleurt de open vlakte tussen de denkbeeldige poef en mijn zitbank.

Mijn woonkamertapijt siert nu een plekje naast mijn bed.  Vlak ernaast, onder het dakraam huist ondertussen een warme open ruimte.  De houten vloer ligt ongeduldig te wachten op die bureau die nu nog ferm in mijn weg staat.  Niet dat hij er zich iets van aan trekt.  Meneer neemt rustig zijn plaats in op het verhoogde traphalletje, voorlopig, tussen boven en beneden.  Het wordt krap als ik met spullen voorbij moet.  Ik heb het er voor over.

Het krakkemiekige Ikea-bureautje geeft de stand van zaken weer.  Ik zweef tussen oud en nieuw.  Tussen boven en beneden, stilstaan en verandering.  Ik zit middenin een verhuis: fysiek, psychisch en materieel.  En ik voel: alles komt goed.

Xxx     Sarah