Sadness

If sadness is a color, then it’s blue just like your eyes.

Prachtige clip, met de betreurde Luc De Vos en nog zoveel oude bekenden uit de muziekindustrie.  Vlaamse legendes zeg maar.

Dat ene zinnetje bracht me meteen terug naar het verlies van mijn grootmoeder.  Een onderwerp wat ik de laatste maanden misschien een beetje langs de kant duwde. 
Rouwen om iemand waar je in een ideaal scenario afscheid  van nam, lijkt niet rechtvaardig.

Zondagochtend, eind januari, vroeg, de telefoon.  Hoelang ze nog had, geen idee, ik wist dat ze op ons zou wachten.  Ze had het nu al zo lang volgehouden.  Nog even oma, dan zijn we bij je. 
Al schrokkend at ik een ontbijtje om dan de auto in te springen en er voluit voor te gaan.  Ijzel op de baan, maar de weg vrij naar het rusthuis.  Alsof ze het wist, “ik stuur hen vóór de ochtendspits de baan op”.  Ik was net te laat, of nou ja wat je te laat noemt.  Klinkt het gek als ik zeg dat ze mij kende, en dat ze zo wist dat ik dat laatste beeld nooit meer uit mijn hoofd zou krijgen als ik er getuige van was geweest.  Ik ging de kamer binnen, haar hand nog warm, ik streelde hem tot ze haar warmte verloor.  Kort daarna voerden ze haar weg.  Terwijl de ochtendzon door haar raam straalde op onze familie kwam het besef, we waren haar kwijt.  Twee uur later stond ik terug thuis.  Het leek zo onreëel.
 

Is het bizar als ik aanvoel dat mijn rouwproces nu nog maar kan beginnen.  Soms voelt het alsof ik op ieder moment weer naar haar toe kan. 
Ik nam mijn afscheid, maar waarom duurt het afscheidsproces naar mijn idee niet lang genoeg.  Ik wil langer over haar praten, ik wou haar langer bezoeken in het mortuarium, ik wou langer bij haar zitten in dat kamertje daar ‘s morgens met mijn hand op de hare.  Wie bepaalt de regels?

Het was een prachtige ochtend, die zondagochtend 21 januari 2018.  Maar bovenal deed het me beseffen dat ik, hoe prachtig ook, moet genieten van ieder moment.  Want voor je het beseft is het voorbij, ja ook de mooie momenten ja.  Ik wil niemand ontmoedigen, maar even herinneren dat er ook een massa mooie momenten zijn die we dubbel zo intens mogen beleven, lijkt me helemaal niet zo gek.

Xxx     Sarah

Geef een reactie