Schilderij

Ik lag op m’n buik op de bank.  M’n hoofd gedraaid naar de rechterkant.  Blik op de televisie.  Pauze.

Ik rechtte m’n rug op tot ik steunend op mijn onderarmen het hoofd de lucht in sloeg.  Pauze.  Mijn hoofd stabiliseerde zich ergens in het centrum van mijn nekspieren.  Volledig gericht op de buitenwereld.  ‘Wauw’, was het eerste woord wat ik produceerde.
Net een schilderij, mijn brein ging aan het malen.  Zou ik dit kunnen.  Kleuren mengen en in wolkjes samenbrengen met het penseel tot ik een levensecht hemelsschilderij overhield.  Ik kon er mijn ogen niet vanaf houden.  Dit was geen schilderij, dit was echt.

Soms ben ik verbaasd.  Hoe mooi de wereld kan zijn.  Visueel bedoel ik.  Ik richt me nogmaals tot de skyline van Leuven. 
Gebouwen, bomen, wolkenhemel.  In die volgorde zie ik ze iedere dag.  Ik wacht zolang mogelijk om mijn gordijnen te sluiten.  Iedere pauze op tv herinnert me weer aan het prachtige schouwspel dat zich buiten afspeelt.

Misschien draai ik het beter om.  Meer tijd om te staren, te dromen en m’n lichaam tot rust te laten komen.  Met nu en dan eens de zalige verstrooiing van een uitstekende serie als inspiratie.

Ik voel mijn alles in opstand komen bij dit idee.  Zou het kunnen dat mijn lijf verslaafd is aan de vele perfect geanalyseerde prikkels, de ogen opensperrende lichtflitsen en spannende verhaallijnen.
Ik wil back to basic, met alle luxe erbij zodat ik die kan inzetten als ik er zin in heb.  Al voel ik een ganse uitdaging opkomen.

Xxx     Sarah

Geef een reactie