Tijger

Tijger

Ik zat ineens weer na te tekenen.  3 volle uren aan een stuk.  Hoe houdt een mens het vol, vraag je je af.
Ik heb zelf geen flauw idee.

Als kind had ik het ook.  Ik zette me voor een bestaande tekening, papier in de aanslag, tong uit de mond, schrap, potlood in de hand, gum langs de kant en ik begon.  Gewoon zo.  Uren later, perfectionisme op en top, was de tekening af.  En ik had een pareltje in mijn hand, ik was altijd fier.  Soms leek het onrealistisch te zien dat dit uit mij kwam.  Waaruit dan?  Talenten had ik niet echt, dacht ik.  En, ik verzon dat beeld toch niet.  Ik tekende na, dat was niet hetzelfde.  Heel erg slim kon je me niet noemen.

Ineens word ik aangestaard door twee ronde ogen.  Een tijger.  Oké, de kop is ietsje smaller dan de originele tekening me toont.  Die van mij lijkt best vrouwelijk.  Vanuit alle hoeken bekijk en vergelijk ik beide figuren.  Ze mag er best wezen ja.  Ik geef ze een plaatsje aan de muur.

Het bankje, dat nog in aantocht is, en die dus voor mijn lege muur komt krijgt alvast gezelschap.  Van m’n, ik noem het voorlopig ‘zwart wit Bengaalse huistijger’.

Xxx     Sarah

Geef een reactie