Verhuis

Het voelt een beetje raar, toch ook goed.  Meubelen versleuren, bedoel ik .  Mijn krakkemiekige Ikea-bureau kijkt me aan vanop afstand.  ‘Gebruik me dan’, fluistert hij.  ‘Nog even wachten, werkpaard’, knipoog ik.

Hij krijgt een nieuwe plaats.  Tijd voor verandering.  Ik had het niet gepland, het gebeurde gewoon.  Mijn woonkamertapijt verhuisde naar de slaapkamer en ineens stond mijn bureau ook aan de trap.  Klaar om diezelfde reis naar boven te maken.
Terwijl ik dit typ, bezet ik een plekje aan de keukentafel.  Zicht op het open raam, daarachter een grote levendige spar en wat huizen.  Daken van huizen.  Het zonnetje piept nu en dan eens binnen, heerlijk vertoeven hier.
Aan mijn rechterkant is een stuk woonkamer verdwenen.  Een kleine, spiegelende kader vult de lege ruimte voor de muur.
Als ik dagdromen mag zie ik een houten bankje staan, een leuk wollig kleed er bovenop en een mintgroene poef ernaast.  Een wit-zwart tapijt fleurt de open vlakte tussen de denkbeeldige poef en mijn zitbank.

Mijn woonkamertapijt siert nu een plekje naast mijn bed.  Vlak ernaast, onder het dakraam huist ondertussen een warme open ruimte.  De houten vloer ligt ongeduldig te wachten op die bureau die nu nog ferm in mijn weg staat.  Niet dat hij er zich iets van aan trekt.  Meneer neemt rustig zijn plaats in op het verhoogde traphalletje, voorlopig, tussen boven en beneden.  Het wordt krap als ik met spullen voorbij moet.  Ik heb het er voor over.

Het krakkemiekige Ikea-bureautje geeft de stand van zaken weer.  Ik zweef tussen oud en nieuw.  Tussen boven en beneden, stilstaan en verandering.  Ik zit middenin een verhuis: fysiek, psychisch en materieel.  En ik voel: alles komt goed.

Xxx     Sarah

Geef een reactie