Onzekerheid

Onzekerheid, wat kan ik schrijven over onzekerheid. Ik ben zelfs onzeker om te beginnen schrijven óver onzekerheid. Column, hoe gaat het ook alweer.

‘t Is niet zolang geleden, maar ‘t lijkt een ver verleden. En toch, het zit er nog. Ik moet alleen even de inspiratie toelaten en mezelf toestemming geven om vanuit vrijheid te creëren. Dat is wat ik het liefste doe. Ongeremd creëren. Maar creatie is geen feit. Het is niet iets wat juist of fout is. Niet iets wat altijd op dezelfde manier gaat zodat je het kan leren. Het is net het tegenovergestelde. Al geruime tijd vraag ik mezelf af, hoe kan het toch. Hoe kan ik zowel geïnteresseerd zijn in wiskunde en routine, als in volledige chaos en overgave. Hoe passen die twee werelden in en bij elkaar? Toch merk ik op dat ik door mijn interesse in routine net opbouwend kan werken met die chaos. Tegelijk kan ik door die overgave net mijn routineuze en serieuzere leven verwerken. Ik ben zowel het één als het ander. Logischerwijs zou dat één geheel moeten vormen. En toch vechten ze. Ze willen beiden de bovenhand. Iets vertelt hen dat ze er niet beide kunnen zijn. Dat er een keuze moet worden gemaakt. En ja, het is een vreemde combinatie. Maar tegelijk ben ik dan weer niet zo goed in talen. Misschien compenseert dat het vreemde nog een beetje.

Ondertussen ben ik er nog steeds niet uit. Gelukkig staat deze column wel op papier. En heb ik besloten één keer om de veertien dagen een update op Serise te plaatsen. Op deze manier werken mijn twee kanten perfect samen. Misschien snappen ze het op een dag. Als ze elkaar de hand geven in plaats van de bovenhand, heerst er weer vrede en rust.

Foto @sarahverbeke

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.